Elwood Reid "Białe noce" (Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2002, seria "Salamandra", tłumaczenie Piotr Mielcarek)

Thriller trzymający w napięciu od początku do końca. Rzecz dzieje się na Alasce, główny bohater to cieśla, który porzucił studia i wykuwa swój charakter w ciężkiej pracy na końcu świata. Pewnego razu, gdy decyduje się ruszać dalej, kumpel namawia go na odbicie córki jednego faceta, która zdawało się padła pod urokiem guru Nunna i przystąpiła do czegoś w rodzaju sekty. Docierają do tego odciętego od świata miejsca, ale wyjście stamtąd nie jest takie proste, tym bardziej, ze nie chodzi tam o jakieś sekciarstwo,
tylko o... gorączkę złota.

Czyta się wspaniale, tłumaczenie jest bardzo dobre, chociaż powieść jest mroczna. Wystarczy, że akcja nie dzieje się w dusznym biurowcu, a już lepiej się czyta, tym bardziej, że opisy przyrody są fantastyczne. Każdy, kto zafascynowany "Przystankiem Alaska" chciałby tam od razu wyruszyć i zamieszkać, niech lepiej przeczyta o ciemnych stronach tego dzikiego miejsca.

Co parę stron jest wzmianka o ŁOSIACH, których jest wszędzie pełno, jednak nie występują w tak kolorowych barwach, jak na naszej stronie, ale... to w końcu Alaska, a ŁOSIE uwielbiają Alaskę.

Oto fragment poświęcony naszemu ulubieńcowi:

"Shipley zatrzymał się, by w gęstych zaroślach pokazać mi znikającą jak mgławica piór padrwę. Krzykowi uciekającego ptaka zawtórowały dochodzące z głębi lasu odgłosy przedzierania się między drzewami czegoś dużo większego.
Shipley zamarł, przyglądając się mojej twarzy, by odczytać z niej jakaś reakcję.
- To pewnie ŁOŚ - rzekł.
Skinąłem głową, próbując sobie wyobrazić byka, który węszy w podszyciu, tratuje młode drzewka i depcze krzaki. ŁOSIE to potężne zwierzęta i tych kilka razy, kiedy dochodziło między nami do bliskiego spotkania, wystarczyło, by wzbudzić mój respekt dla ich masy i garbatego kłębu, z którego zwisały niczym parchy płaty mchu i porostów. Krążyły opowieści, o tym, jak ŁOSIE atakowały ludzi, zadeptywały na śmierć niedźwiedzie i jednym kopnięciem zabijały wilki. Lecz z pewnej odległości przypominały spokojne krowy, niezdolne do niczego oprócz przeżuwania trawy i leniwego przechadzania się po mokradłach."

No i jak ich nie kochać?

powrót do: książki

do góry